Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Γράμμα απο μια φιλη σε εκείνους που ισχυρίζονται πως τίποτα δεν αλλάζει

Για σένα γράφω αυτά τα λόγια, που μου παραδίδεις τον κόσμο και με προστάζεις να ζήσω με τους κανόνες ως έχουν. Εσύ τους έφτιαξες αυτούς τους κανόνες και τώρα μου λες ότι δεν αλλάζει τίποτα. Έμαθα όμως, στο πανεπιστήμιο που με έστειλες να σπουδάσω, ότι οι άνθρωποι ορίζουν τα πράγματα και με γλώσσα δύσκολη δεν θα σου μιλήσω για να σε εντυπωσιάσω.

Ξέρω ότι δεν με ακούς. Σε μάθανε να μην ακούς, μόνο να παπαγαλίζεις. Ξέρω ότι με περιφρονείς γιατί δήθεν είμαι «μικρή». Τον ξέρω όμως τον κόσμο, τον ζω στις πόλεις, τον αφήνω να με γεμίζει έγνοιες που εσύ δεν είχες. Είναι πολύπλοκος ο κόσμος; Στην αρχή μπερδεύτηκα, μετά κατάλαβα… και τώρα δεν θέλω άλλο αυτόν τον κόσμο που έφτιαξες για μένα.

Αυτόν που με θέλει να δουλεύω, να δουλεύω, να δουλεύω και όταν κάποτε φεύγω απ’ τη δουλεία, να σωριάζομαι στον καναπέ μου και να αφήνω την τηλεόραση να με διαμορφώνει και να μου κλέβει τις ιδαιτερότητες και την προσωπικότητά μου. Να σταματήσω να διαβάζω, να σκέφτομαι, να συζητώ και να αποτελώ άλλο ένα κακέκτυπο του έλληνα αστού.

Τα πρότυπά σου τα δοκίμασα, δεν μου κάνουν. Θέλω την ελευθερία μου, στην σκέψη και στην ζωή μου. Θέλω να ζω σε μέρη όμορφα, όπως πρόλαβες να ζήσεις κι εσύ. Θέλω να βρω τον άνθρωπο που θα νοιάζεται για μένα κι ας μην με ξέρει, κι εγώ για εκείνον. Σιχαίνομαι τον καταναλωτή που με σκυμμένο το κεφάλι προσποιείται πως ζει, βουτηγμένος στην απάθεια και την αηδιαστική ομοιογένεια.

Με οργίζει η στάση σου, ολόκληρο τον χρόνο και ιδίως τώρα με αφορμή τις εκλογές. Εάν εσύ απαξιώνεις το δικαίωμα σου να θεσμοθετήσεις τα όνειρά μου, εγώ όμως το απαιτώ. «Τίποτα δεν αλλάζει», μου λες συνέχεια, ο θεός όμως έχει πεθάνει από χρόνια. Ο εγωισμός σου να μην αλλάξει αυτός ο κόσμος, αυτός που μου παραδίδεις χειρότερο από ό,τι τον παρέλαβες δεν μπορεί να μου σταθεί εμπόδιο.

Είναι υποχρέωσή σου να φροντίσεις αληθινά για τις γενιές που έρχονται, όπως με σεβασμό φρόντισαν για σένα οι πριν από σένα. Σταμάτα να καταστρέφεις την ομορφιά. Σταμάτα να με μαθαίνεις να το κάνω κι εγώ.

Ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι θέλουν να αλλάξει. Κι αυτό είναι το πρώτο μάθημα πολιτικής που έχω να σου διδάξω, ναι εγώ. Κι εγώ το ξέρω πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Σκέψου κάποτε! Σταμάτα να ψελλίζεις αναμασήματα ανούσια! Μπορεί να είμαι «μικρη» αλλά ο κοινός νους μου λέει πως όταν ορίζουμε αντιπροσώπους μας που για χρόνια δεν κάνουν αυτά που έχουμε ανάγκη, ως άνθρωποι και ως τόπος, δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε άλλους, νέους, διαφορετικούς. Τόσο απλά!

Δεν έχεις τίποτα να χάσεις, παρά τις αλυσίδες σου…

2 σχόλια:

Faethon & Amelina είπε...

Πολύ ωραία τα λες, συμφωνώ κι επαυξάνω, και συμμετέχω όσο γίνεται στον αγώνα.
Γι' αυτό λέω ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ,
ΝΑΙ στα ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ,
μήπως κι αλλάξει κάπως το σκηνικό...

aitherovamwn είπε...

Μια μέρα μετά...
Φαινομενικά, δεν άλλαξαν τα πράγματα... Κι όντως ο δικομματισμός παρέμεινε δικομματισμός, με ανθρώπους στους δρόμους να πανηγυρίζουν... Να πανηγυρίζουν γιατί; Αυτό ειλικρινά είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω... Ίσως γιατί τρέφουν ελπίδες για διορισμό των παιδιών τους, ίσως γιατί ο φανατισμός τους τρέφει και τους ενδυναμώνει καθός η δύναμη της μάζας καλύπτει τις ατέλειες της καθε μιας ξεχωριστής μονάδας που τη συναποτελεί... Και ναι, θα με ρώταγε σίγουρα κάποιος απ' αυτούς, αν δεν θα μου άρεσε να διοριστώ ευκολότερα στο δημόσιο και να βολευτώ... θα απαντήσω ξεκάθαρα, ναι θα μου άρεσε, αλλά όχι φιλώντας κατουρημένες ποδιές... Γιατί έτσι χάνεις κάθε αξιοπρέπεια.. Δεν μπορώ λοιπόν όσο ακραίο κι αν ακούγεται από μέρους μου να διαχωρίσω τον γονιό που πήρε το τετράχρονο παιδάκι του χθες στο "πανηγυρι" εορτασμού της ΝΔ από έναν γονιό που παροτρύνει το παιδί του να εκδοθεί στον όποιο "μεγάλο" απο καθηγητή, επιχειρηματία, εφοπληστή κλπ ούτως ώστε να πάει μπροστά. Και είμαι σίγουρη πως ο πρώτος γονιός που είδα χθες στα παράθυρα κρατώντας την κορούλα του θα κατέκρινε τον δεύτερο, και παρομοίως αν όχι όλοι οι γονείς, οι περισσότεροι.
Η άνοδος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν πραγματικά ενθαρυντική, περνάει ένα σημαντικότατο μήνυμα... 'Ομως σκέφτομαι... ποιός το βλέπει αυτό; Ο φανατισμός δεν επέτρεψε να αποδωθούν ευθύνες ουτε καν για την καμμένη (καημένη) μας πατρίδα. Δεύτερες ευκαιρίες γιατί; Για να καεί και η υπόλοιπη;
Η άνοδος της αριστεράς δείχνει πως κάποιοι άρχισαν ν' ανοίγουν τα μάτια, να τολμάνε και να παίρνουν το θάρρος της γνώμης τους...
Τρέφω την ελπίδα πως όλο και περισσότεροι θα αρχίσουν να σκέφτονται και να πράττουν αναλόγως...