Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Προπαγάνδας αντίλογος

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Λέσβο…
Το φάντασμα των καταλήψεων!

Και τι δεν έχουμε ακούσει εμείς που κάνουμε τις καταλήψεις… μας έχουν κατηγορήσει τόσοι πολλοί για τόσα πολλά που αν ακούσουμε ότι εμείς φταίμε και για τον πόλεμο του Βιετνάμ δεν θα μας κάνει καμιά εντύπωση…
Από τον πρωθυπουργό και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, τους τηλεεισαγγελείς με αρχηγό τους τον κύριο πρετεντερη , τους διευθυντές δευτεροβάθμιας μέχρι τους διευθυντές των σχολείων όλοι έχουν να μας κατηγορήσουν για κάτι .
Μας έχουν πει ταραξίες, αντιδημοκρατες, κακούς μαθητές, τεμπέληδες υποκινούμενους! Έχουν πει ότι εμείς απαξιώνουμε την δημόσια παιδεία ότι στέλνουμε τα παιδιά στο φροντιστήριο και γενικότερα ότι το μονό πρόβλημα σε αυτήν την χωρά είμαστε εμείς… Α! και το άρθρο 16

Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα …
Αντιδημοκρατης είναι κάποιος που αντιτίθεται στην δημοκρατία… αντέθετα με τις καταλήψεις εμείς οι μαθητές γινόμαστε κοινωνοί στην πεμπτουσία τις δημοκρατίας : μαθαίνουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες ! ένα σχολείο καταλαμβάνεται όταν συμφωνεί η πλειοψηφία των μαθητών η οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι συντριπτική. Γιατί είμαστε λοιπόν αντιδημοκρατες?
Αν πιστεύουν ότι όσοι κάνουν καταλήψεις είναι κακοί μαθητές θεωρούν ότι το 80% των παιδιών είναι τούβλα… ίσως και να έχουν δίκιο… το σύστημα παιδιάς τους μας κάνει τούβλα στον τοίχο που λέγεται σύστημα. (όπως λένε και οι pink Floyd…) Αλλά υπέρ των καταλήψεων είναι και μαθητές του 18 του 19 και του 20… αυτοί δηλαδή που θεωρούνται κάλοι μαθητές…
Λένε ότι κάνουμε τις καταλήψεις επειδή βαριόμαστε… ίσως αρκετά παιδιά ψηφίζουν υπέρ για αυτόν τον λόγο! Γιατί όμως βαριόμαστε? Επειδή ο μονός στόχος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην χωρά μας είναι η επαγγελματική αποκατάσταση, η κατάρτιση και όχι η παιδεία… αυτό ζητάμε λοιπόν! Ένα σχολείο που θα μορφώνει, που θα μας κάνει ολοκληρωμένους πολίτες, homo universalis που έλεγαν και οι Λατίνοι.
Αν μπορούν τα κόμματα της αριστεράς που υποτίθεται ότι μας υποκινούν να πάρουν με το μέρος τους το 80% των μαθητών μάλλον τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών ήταν ψεύτικα… άλλα επειδή όλοι ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί πρέπει να ανακαλύψομε άλλου τον υποκινητή! Οι μαθητές λοιπόν κάνουν τις καταλήψεις υποκινούμενοι από το αίσθημα αυτοσυντήρησης τους! Την ανάγκη να υπερασπιστούν όσα με αγώνες και θυσίες έχουν κερδηθει..
Όσο για την απαξίωση της δημοσιάς παιδιάς εμείς πιστεύουμε ότι ευθύνονται αυτοί που πάνε να την καταργήσουν, να την ιδιωτικοποιήσουν (και στο ανώτερο στάδιο αυτής) να την κάνουν εμπόρευμα και όχι όσοι αντιστέκονται με προσωπικές θυσίες σε αυτές τις προθέσεις… αν κάποιος πιστεύει ότι οι καταλήψεις στέλνουν τα παιδιά στο φροντιστήριο τότε πλανάται πλάνη οικτρά… για την μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών (υπάρχουν και εξαιρέσεις) η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο –ποσό μάλλον σε μια σχολή που επιθυμούν- χωρίς φροντιστήριο είναι απλώς ένα όνειρο θερινής νυκτός…
Για το μόνο που ίσως έχουν δίκιο είναι το ταραξίες… Ναι είμαστε ταραξίες γιατί ταράζουμε τον κόσμο ζητώντας αυτά που μας αξίζουν! Διεκδικώντας μια ανθρώπινη ζωή
Ελπίζοντας σε έναν καλύτερο κόσμο….

Αντώνης Παπαζαχαρίου

Μαθητής του 5 λυκείου
Μέλος του συντονιστικού καταλήψεων Μυτιλήνης

(αρθρο μου που δημοσιευτικε σημερα στον τοπικο τυπο)

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πεθαίνοντας στο Μπουένος Άϊρες.


Μπουένος Άϊρες , Μάρτιος 1976. Η κυβέρ­νηση της Ισαβέλλας Περόν , γυναίκας του με­γάλου εθνικιστή Περόν , περνάει δύσκολες στιγμές. Χωρίς τον Περόν στο τιμόνι της
Αρ­γεντινής όπως είχε γίνει από το 1943-1955 και απ' το 1973 ως το θάνατο του το 1974 η Αργεντινή ετοιμάζεται να δεχτεί ένα νέο πραξικόπημα...
Οι descamisados (αυτοί που δεν έχουν πουκάμισο) διαμαρτύρονται έντονα στους δρόμους. Ο έλεγχος έχει φύγει από τα χέρια της Ισαβέλλας Περόν και αρχίζει να περνάει στους στρατιωτικούς. Στους δρόμους του Μπουένος Άϊρες οι Κομμουνιστές και οι «α­ριστεροί» Εθνικιστές , η Σοσιαλιστική πτέρυγα του Περονικού κόμματος , συγκρούονται με την αστυνομία που οι τραυματίες και από τις δύο πλευρές είναι αρκετές δεκάδες. Οι ε­κατοντάδες μολότοφ απ' τη μια πλευρά , τα καπνογόνα και οι αντλίες της αστυνομίας από την άλλη , θυμίζουν Βιετνάμ. Η αστική τάξη στην προσπάθειά της να αισχροκερδήσει , το ύψος της υπεξαιρέσεως των δανείων που είχε πάρει η χώρα έφτανε το 85% είχε ρίξει το λαό σε μια άνευ προηγουμένου φτώ­χια.



Στην εκκλησία του Αγίου Λουκά μια ομάδα 50 κομμουνιστών υποχωρεί κάτω από την ά­γρια καταδίωξη της αστυνομίας. Στην πλα­τεία Λανγκιστέρα συναντιέται με μια άλλη ο­μάδα , από 120 περίπου άτομα , περονιστών σοσιαλιστών. Σε αυτή την ομάδα ήμουν και εγώ. Γνωρι­στήκαμε αμέσως γιατί φορούσαν κόκκινα μαντήλια και δύο-τρεις από αυτούς κρατού­σαν σημαίες με το σφυροδρέπανο. Εμείς ντυμένοι «παραδοσιακά» , φορούσαμε μαύ­ρα μαντήλια , κρατούσαμε την σημαία της Αρ­γεντινής και πολλοί από εμάς είχαμε στις τσέπες του παντελονιού μας περιβραχιόνιο του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος ...


Για ένα-δύο λεπτά κανείς μας δεν μίλαγε. Σε μια στιγμή καμιά εικοσαριά άνδρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας φαίνονται μπροστά στο δρόμο και αρχίζουν να μαςκυ­νηγούν. Τότε εγώ φωνάζω προς τους κομ­μουνιστές : ακολουθήστε μας. Αυτοί χωρίς καν να σκεφτούν έρχονται από πίσω μας. Ε­κείνη την ώρα ανάμεσά μας δεν υπήρχαν Κομμουνιστές ή Εθνικοσοσιαλιστές , αλλά μαχόμενοι αντικαπιταλιστές. Στο δρομάκι του Μαγκράτος , με σπρέι ένας κομμουνι­στής γράφει στον τοίχο : «κάτω η δικτατορία του κεφαλαίου» και ετοιμάζεται να υπογρά­ψει με ένα σφυροδρέπανο. Καταλαβαίνον­τας τι πάει να κάνει ένας δικός μας παίρνει το σπρέι μέσα από τα χέρια του και υπογρά­φει με την σβάστικα.


Προχωρώντας προς την Λεωφόρο Λαμαν­γκρίτε συναντήσαμε μια αμερικανική τράπε­ζα. Αμέσως 2 κομμουνιστές και 7 δικοί μας σπάζουν τα τζάμια της και βάζουν φωτιά στα έπιπλα. Πενήντα μέτρα πιο κάτω δύο διμοιρίες από κρανοφόρους της αστυνομίας μας αιφνιδιάζουν και μας περικυκλώνουν. Βλέ­ποντας τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα
νο­μίζουν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές. Αμέ­σως εγώ σαν αρχηγός της δικής μου ομάδας μια και ήμουν ο μεγαλύτερος φωνάζω : σύν­τροφοι ώρα να βγάλουμε τα περιβραχιόνιο.



Μέσα σε μισό λεπτό και οι 120 περίπου φο­ράμε το περιβραχιόνιο με την σβάστικα και στεκόμενοι μπροστά στους μπάτσους φω­νάζαμε : « κάτω η καπιταλιστική δημοκρατία , Ζήτω ο σοσιαλισμός Ζήτω η Αργεντινή ». Οι α­στυνομικοί κάθονται ακίνητοι σαν υπνωτι­σμένοι μας κοιτούν. Αμέσως λέω στους συντρόφους μου , παιδιά να σπάσουμε τον κλοιό. Σε δευτερόλεπτα έχουμε πέσει πάνω στους αστυνομικούς και οι πρώτοι από εμάς ξεφεύγουν.

Εγώ με καμιά δεκαπενταριά εθνικιστές και έναν κομμουνιστή παίρνω το δρόμο που ο­δηγούσε στην πλατεία Λατιέρα. Φτάνοντας στην πλατεία πέφτουμε σε δεύτερο μπλόκο. Κάνοντας να ξεφύγουμε η αστυνομία απαν­τάει με πυροβολισμούς. Καθώς έτρεχα ακούω δίπλα μου τη φωνή του συντρόφου Μιγκέλ , Χουάν βοήθεια με χτύπησαν. Κοιτάω και τον βλέπω γεμάτο στα αίματα. Την ίδια στιγμή 20 μέτρα μπροστά μου σωριάζεται από τους πυροβολισμούς έ­νας άλλος σύντροφος ο Αλφρέδο , τελειό­φοιτος της Νομικής. Προσπαθώ να σηκώσω τον Μιγκέλ φωνά­ζοντας καθίκια αστυνομικοί φονιάδες του λαού πριν προχωρήσω δέκα μέτρα , πέντε ­έξι μπάτσοι έπεσαν πάνω μου και με χτυπού­σαν με τα γκλόπ.
Το μόνο που θυμάμαι πριν λιποθυμήσω απ' το ξύλο ήταν η φωνή του α­δελφού μου Χούλιο , που καθώς τον οδηγού­σαν στην κλούβα φώναζε : Ζήτω ο Εθνικοσο­σιαλισμός ! Ζήτω η πατρίδα ! .




Συνήλθα στα μπουντρούμια της ασφά­λειας. Στο ίδιο κελί ήμασταν 40 άτομα. Προσπάθησα να σηκωθώ και όταν μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου , κάποιος με πλησία­σε και δίνοντας μου τσιγάρο με ρώτησε : « κομμουνίστα ; » όχι του απάντησα « χιτλε­ριάνο ». Με κοίταξε και χωρίς να πει τίποτα γύρισε πίσω στην θέση του. Σε 3/4 περίπου ένας αστυνομικός άνοιξε την πόρτα και είπε : Ποίος είναι ο Χιτλερικός εδώ ; Πηγαίνοντας' προς το μέρος του, του λέω εγώ. « Έβγα έξω » , μου είπε , σε θέλει ο υπα­στυνόμος. Περνώντας το διάδρομο βλέπω να κατεβάζουν απ' τις σκάλες τον αδελφό μου Χούλιο μέσα στα αίματα.Χούλιο φωνάζω και κάνω να τρέξω προς το μέρος του. Μερικοί αστυνομικοί έπεσαν πά­νω μου και με οδήγησαν σηκωτό στο γραφείο του υπαστυνόμου. Μπαίνοντας μέσα , ο υπα­στυνόμος καθόταν στο γραφείο μαζί με μια δακτυλογράφο και με έναν άλλον με πολιτι­κό που το στυλ του θύμιζε πράκτορα σε ται­νία του κινηματογράφου. Με ρώτησε αν ήθε­λα τσιγάρο ή καφέ και του απάντησε όχι.


Κα­τόπιν με ρώτησε τ' όνομά μου. Χουάν Ντε Α­κίβε , του απάντησα. Είσαι εθνικοσοσιαλι­στής ; μου είπε. Ναι , του απάντησα. Γιατί ; Με ξαναρωτάει. Γιατί είμαι εργάτης και δεν ανέ­χομαι να ζω σαν ζώο εγώ και η οικογένειά μου , αλλά ούτε και ο λαός της Αργεντινής να δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί και η πατρίδα μου να πατρονάρεται απ' τους αμερικάνους.
Γελώντας μου ξαναλέει όπως αφού είμαι ε­θνικοσοσιαλιστής θα είμαι και πατριώτης και σαν πατριώτης δεν θα πρέπει να αγωνίζομαι κατά του καπιταλισμού και του στρατού , αλ­λά μόνο κατά του κομμουνισμού. Εγώ του α­πάντησε πως ακριβώς επειδή είμαι πατριώ­της θα αγωνίζομαι υπέρ του Σοσιαλισμού , για μια ανεξάρτητη δίκαιη , Εθνικοσοσιαλιστική Αργεντινή. Εκείνη την ώρα αυτός που έμοιαζε με πρά­κτορας -όπως στον κινηματογράφο- του είπε κάτι στο αυτί. Αμέσως γυρνάει και μου λέει , θέλω όλα τα ονόματα των εθνικοσοσια­λιστών που βρίσκονται στο Περονικό κόμμα.


Εγώ γελώντας ειρωνικά του απαντάω: μή­πως θέλεις και τα ονόματα αυτών που έχετε σκοτώσει ή βασανίσει ; Ύστερα φτάνοντας προς το μέρος του , του λέω: Εθνικοσοσιαλι­στής είμαι , όχι χαφιές της αστυνομίας. Οι υπόλοιπες 57 ημέρες που έμεινα στα μπουντρούμια ήταν ένα σωστό μαρτύριο. Έ­φτασαν στο σημείο να με απειλήσουν ότι θα σκοτώσουν τον αδελφό μου , αν δεν μαρτυ­ρήσω τα ονόματα. Τους απάντησα ότι ο αδελφός μου είναιε­θνικοσοσιαλιστής και ξέρει γιατί πεθαίνει. Ε­κείνη την ώρα δεν γνώριζα ότι τον είχαν ήδη σκοτώσει τα γουρούνια. Χωρίς να ξέρω γιατί , μετά από αυτό το χρο­νικό διάστημα με άφησαν ελεύθερο. Όταν ε­πέστρεψε σπίτι μου έμαθα ότι όλοι μας είχα­με συλληφθεί και πολλοί είχαν δολοφονηθεί. Μέσω ενός γνωστού , μετά από μια βδομά­δα έμαθα ότι με είχαν αφήσει ελεύθερο για να με παρακολουθούν και να δουν ποιους θα συναντούσα.



Μάταιος κόπος γιατί δεν υπήρχε κανένας « ελεύθερος » Το κωμικό είναι ότι όσους εί­χαν συλλάβει ή σκοτώσει , τους παρουσίαζαν ως κομμουνιστές. Εν ονόματι της πατρίδας πάντα..
Μετά από ένα μήνα περίπου κατάφερα να το σκάσω στην Ισπανία. Το πως το έσκασα θα χρειαζόταν μήνες για να το εξιστορήσω. Τώρα έχω επιστρέψει στο Μπουένος Άϊρες.

Με τη «δημοκρατία .. δεν έχει αλλάξει φυσικά τίποτα. Όποιοι κυβερνούσαν με το προσωπείο της Χούντας , σήμερα κυβερνούν με το πρόσωπο της «Δημοκρατίας...Στο Περονικό κόμμα υπάρχουν δυστυχώς πολλοί φιλελεύθεροι. Εγώ φυσικά ανήκω στην εθνικιστική του πτέρυγα και πιο συγκε­κριμένα στην Εθνικοσοσιαλιστική. Ο αγώνας ξαναρχίζει από την αρχή. Θα έμαθες φαντάζομαι την δολοφονία του συντρόφου Γκερένιο. Οι πολυεθνικές ο' αυτή τη δολοφονία μαζί με την αστυνομία είναι χωμένες ως το κόκκαλο.
Ο αγώνας όμως θα συνεχιστεί έστω και αν χρειαστεί να πεθάνουμε όλοι.


Ζήτω η Αργεντινή ! , Ζήτω ο Σοσιαλισμός !
Με Εθνικοσοσιαλιστικούς χαιρετισμούς
Χουάν Ντε Ακίβε
Εργάτης


Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο δωδέκατο τεύχος του Εθνικοεπαναστατικού περιοδικού «Αντίδοτο»

eurocommunist είπε...

και αυτες οι ναζιστικες μαλακιες τι σχεση εχουν με αυτο το κομμουνιστικο blog κ εμενα?