Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΕΔΡΑ (για τις περσινες μαθητικες καταληψεις)

Η περσινή χρονιά σημαδεύτηκε από ένα δυναμικό εκπαιδευτικό κίνημα. Οι σχολές έπαιρναν αγωνιστικές αποφάσεις καταρρίπτοντας το μύθο των «βολεμένων νέων» και το Σύνταγμα γέμιζε κάθε Πέμπτη με δεκάδες χιλιάδες ταραξίες. Οι

εκπαιδευτικοί έκαναν απεργίες διαρκείας, συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και οι πανεπιστημιακοί βρίσκονταν στο πλευρό των φοιτητών στον αγώνα για την προάσπιση της δημόσιας παιδείας.

Οι μαθητές δεν έμεναν αμέτοχοι παρατηρητές της κατάστασης. Τα σχολεία έκλειναν το ένα μετά το άλλο! Ή μάλλον άνοιγαν, γιατί τα κατειλημμένα σχολεία σταματούν ν αναπαράγουν τη κυρίαρχη ιδεολογία και μετατρέπονται σε ανοιχτές πηγές αντίστασης και δημοκρατίας, ανοιχτές πληγές, ανοιχτές πληγές στα χέρια όσων προσπαθούν να μετατρέψουν τη παιδεία σε εμπόρευμα. Το μαθητικό κίνημα απρόσμενη δυναμική. Τι κι αν απειλούσε η Μαρριέτα… Τι κι αν οι μαθητές οι τηλεεισαγγελεις έβριζαν τους μαθητές που έπαιρναν τη ζωή στα χέρια τους… Τι κι αν οι μαθητές συκοφαντήθηκαν με όλους τους δυνατούς τρόπους. Στο ζενίθ αυτού του κινήματος τα 1300 από τα 1400 σχολεία της Ελλάδας ήταν κατειλημμένα. Μέσα σε αυτά τα σχολεία οι μαθητές δεν συζητούσαν για αποστηθίσεις και τυπολόγια αλλά για το πώς θα αγωνιστούν καλύτερα για έναν κοινό στόχο. Έναν στόχο που υπερέβαινε τα όρια του προσωπικού αμφισβητώντας τη παντοδυναμία της ανταγωνιστικότητας. Έδινε δηλαδή στους μαθητές το καλύτερο μάθημα. Τη γνώση του ότι για να πετύχεις δεν χρειάζεται να πατήσεις επί πτωμάτων και το ότι η επιτυχία σου δεν είναι ταυτόσημη έννοια με την αποτυχία του διπλανού σου. Έξι βδομάδες, έξι δύσκολες βδομάδες αν αναλογιστούμε τις πιέσεις που δέχονταν οι μαθητές. Τα σχολεία λειτουργούσαν ως «χώροι ελεύθερης σκέψης» με συζητήσεις για το μέλλον της παιδείας, με προβολές ταινιών και ανθρώπους που βρίσκοντας λίγο ελεύθερο χρόνο μαθαίνοντας καλύτερα τον εαυτό τους. Μέσα σε αυτές τις έξι βδομάδες τα 1300 σχολεία, δηλαδή οι περίπου 200.000 μαθητές απέδειξαν κάτι πολύ βασικό. Ότι όσο κι αν προσπάθησε το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους μετέτρεψε σε άβουλα ανταγωνιστικά ανθρωπάκια ανήμπορα να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους δικαιώματα. Μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις οι μαθητές απέδειξαν ότι αξίζει να αγωνίζεσαι. Και μάλιστα μέσα από το συντονισμένο αγώνα τους μαζί με τους φοιτητές και ους εκπαιδευτικούς ξανάδωσαν την ελπίδα της νίκης του αγώνα σε πολύ κόσμο…

Οι περσινές καταλήψεις των μαθητών ήταν από τους βασικούς συντελεστές του κινήματος που πέτυχε το ακατόρθωτο: ανέτρεψε τα σχέδια για την αναθεώρηση του άρθρου 16 αναγκάζοντας το ΠΑΣΟΚ να πάρει τα χέρια του (αλλά και το μυαλό του) από το ξεπούλημα των πανεπιστημίων. Μπορεί οι μαθητές πέρυσι να μην πέτυχαν όλους τους στόχους τους, άνοιξαν όμως δρόμο για τους αγώνες που έρχονται δείχνοντας ότι μπορούν να πετύχουν κάποιοι όταν ενώνονται απέναντι σε έναν κοινό εχθρό…

Δεν υπάρχουν σχόλια: